Relacje z rodzicami


Relacja między rodzicami a dzieckiem jest często uważana za jedną z najważniejszych w życiu człowieka.


Na relacje rodzic-dziecko mają wpływ zarówno cechy dziecka, cechy rodziców, jak i kontekst, w którym funkcjonuje rodzina. Czynniki te mieszają się ze sobą w unikalny sposób, tworząc niesamowitą różnorodność cech tych relacji. Jedną z najbardziej popularnych koncepcji opisujących znaczenie wczesnej więzi rodzicielskiej jest koncepcja przywiązania Johna Bowlby’ego, który twierdzi, że relacja między dzieckiem i rodzicem odgrywa centralną rolę w rozwoju psychospołecznym dziecka.

Bezpieczna więź dziecka z rodzicem stanowi podstawę zachowania, wartości i osobowości dziecka, może również wpływać na jego zdrowie psychiczne, fizyczne i poczucie dobrostanu.



Jakie znaczenie ma zdrowa, bliska relacja rodzica z dzieckiem?

  • Bezpieczny styl przywiązania ukształtowany w pierwszych etapach życia wspiera rozwój poznawczy, emocjonalny i społeczny dziecka.

  • Pełna bliskości relacja stanowi dla dziecka zasób umożliwiający radzenie sobie z zadaniami w biegu życia.

  • Dzieci, które mają zdrowe relacje z rodzicami, mają większe szanse na nawiązywanie satysfakcjonujących relacji z innymi w swoim życiu.

  • Dzieci, które ma bliską relację z rodzicem, uczą się regulować swoje emocje w obliczu trudnych sytuacji.


Jak budować bliską relację z dzieckiem?

  • Okazywać ciepło i wsparcie poprzez dotykanie, przytulanie, całowanie, chwalenie, wyrażanie akceptacji, zachęcanie oraz pozytywne spędzanie czasu. Pomaga to w rozwijaniu kompetencji społecznych, pozytywnego poczucia własnej wartości, a w dłuższej perspektywie umożliwia dobre przystosowanie społeczne podczas dorosłości oraz skutkuje mniejszą ilością zaburzeń, takich jak zaburzenia lękowe, depresyjne, problemy z zachowaniem, a także rzadszymi konfliktami z rodzicami.

  • Uważnie słuchać i wyrażać emocje. Mówienie o emocjach jest podstawą budowania dobrej komunikacji z dzieckiem. Warto podczas rozmowy nazywać swoje uczucia, wrażenia i emocje, jakie wzbudza w nas konkretne zachowanie dziecka.

  • Akceptować, przyjmować dziecko takie, jakie jest z wszystkimi jego cechami, możliwościami i ograniczeniami.

  • Współdziałać, wykazywać zainteresowanie wszelką aktywnością dziecka, angażować w życie rodzinne. Umożliwiać podjęcie inicjatywy dziecku.

  • Dawać swobodę, w miarę dorastania pozwalać na większą autonomię dziecka. Zachęcanie do autonomii jest sposobem na rozwój poczucia własnej wartości , poczucia kompetencji i poczucia wiary w siebie.

  • Uznawać prawa i zdanie dziecka.